Recent Articles
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 23 Ιουλίου 2013
Τρίτη 23 Ιουλίου 2013
- 0 Comments
Είναι χρόνια και πολλά τα συμπτώματα που αποδεικνύουν την αδυναμία των Εν Ελλάδι Ομοσπονδιών να ανταποκριθούν στις ευθύνες, τους ρόλους, τις δυναμικές μιας μεγάλης υπόθεσης όπως η Ποντιακή. Τα συμπτώματα αυτά αυξάνονται αντί να θεραπεύονται. Τελευταία εκδήλωση τους η συζήτηση κατά την συνεδρίαση της Επιτροπής του Κοινοβουλίου. Κανείς Πόντιος, κανείς Έλληνας δεν θα αισθάνθηκε υπερήφανος. Διαβάζοντας τα πρακτικά ήρθαν στην μνήμη μου οι στιγμές των συνεδριάσεων του 1994 οι οποίες είχαν άλλα διανοητικά, αναλυτικά, ηθικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Ήταν αυτές που οδήγησαν σ’ αυτό που μέχρι τότε ήταν απαγορευμένο. Στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της.Δευτέρα 6 Μαΐου 2013
Δευτέρα 6 Μαΐου 2013
- 0 Comments
Πρώτο ρήγμα στο γερμανικό μπλόκο.
Χαλαρώνει, η σκληρή
δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη
Η κίνηση της Ευρώπης να δώσει στην Γαλλία περιθώριο δύο ετών για να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κάτω από το 3% σηματοδοτεί το τέλος του «δόγματος της λιτότητας» στην Ευρώπη, εκτίμησε σήμερα ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε την Παρασκευή στην Γαλλία περιθώριο άλλων δύο ετών για να ανταποκριθεί στον στόχο της για την μείωση του ελλείμματός της.
Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012
Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012
- 0 Comments
Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012
Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012
- 0 Comments
Αθανάσιος Θεοδωράκης
Όλοι οι δείκτες και οι μελέτες περί ανάπτυξης δείχνουν μια μεγάλη αντίφαση: ενώ ο αγροτικός τομέας της χώρας έχει πολλές δυνατότητες, η θέση που αυτός κατέχει σήμερα στην οικονομία και στη σύνθεση του ΑΕΠ είναι ασήμαντη. Η χώρα μπορεί να παράγει πολλά και καλά αγροτικά προϊόντα και να καλύψει τις ανάγκες της, αλλά σήμερα εισάγουμε τα πάντα και το εμπορικό μας έλλειμμα είναι μεγάλο. Ενώ η γεωγραφική μας θέση και το κλίμα είναι άριστα, πολλοί κλάδοι του πρωτεγενούς τομέα βρίσκονται σε διάλυση, υπερχρεωμένοι και χωρίς προοπτική. Συνεπώς υπάρχει θέμα αγροτικού μοντέλου, δηλ. πολιτικής, παραγωγής προϊόντων, συστήματος μεταποίησης, εμπορίας και εξαγωγών.
Κυριακή 1 Ιουλίου 2012
Κυριακή 1 Ιουλίου 2012
- 0 Comments
Επιμέλεια: Μάριος Οταμπασίδης
Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες τον εγχώριο τύπο (ηλεκτρονικό και μη),
που μιλάει για την παρουσία - περιοδεία του αρχηγου των γκρίζων λύκων,
του εθνικιστικού και ακροδεξιού κόμματος της Τουρκίας. Το κόμμα του
ακροδεξιού φασίστα μισέλληνα Τούρκου πολιτικού, ο οποίος με την
παρουσία του δημιούργησε κοινωνικές αντιδράσεις, επικίνδυνες για την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα της Ελληνικής Κοινωνίας.
Κυριακή 29 Απριλίου 2012
Κυριακή 29 Απριλίου 2012
- 0 Comments
Σε κατάσταση συναγερμού τέθηκε αιφνιδίως η ελληνική διπλωματία μετά από την επίσημη ανακοίνωση δια της εφημερίδας της κυβερνήσεως της Τουρκίας, ότι παραχωρήθηκαν για έρευνες και γεωτρήσεις περιοχές του Αιγαίου που βρίσκονται εντός της ελληνικής ΑΟΖ.
Η Άγκυρα επιχειρώντας να δημιουργήσει ρήγμα στα δεδομένα , όπως η ίδια ισχυρίζεται, της «συμμαχίας» Κύπρου – Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο «δίνει τα διπλωματικά της ρέστα» όπως επισημαίνει σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα «SABAH».
Στην πραγματικότητα η τουρκική διπλωματία πέρασε στο τρίτο στάδιο αμφισβήτησης του STATUS QUO στο Αιγαίο με την έκδοση χαρτών στην εφημερίδα της κυβέρνησης όπου αποτυπώνονται οι άδειες για γεωτρήσεις σε σημεία που γειτνιάζουν του Καστελόριζου και αποτελούν τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ η οποία ωστόσο δεν έχει επίσημα και τελεσιδίκως προσδιοριστεί.
Αν κανείς παρατηρήσει τα σημεία αυτά επί των χαρτών που δημοσιεύονται παρακάτω αντιλαμβάνεται πώς η Άγκυρα επιχειρεί να αποκόψει την ελληνική ΑΟΖ από εκείνες της Κύπρου και της Αιγύπτου.
Οι τρεις φάσεις της τουρκικής επεκτατικότητας
Αν η πρώτη φάση της αμφισβήτησης των ισχυόντων στο Αιγαίο άρχισε το 1973 με την δημοσίευση ενός χάρτη με σημεία ερευνών εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (αργότερα ακολούθησε η επιχείρηση με το ερευνητικό σκάφος «Χόρα») , η δεύτερη φάση άρχισε αμέσως μετά την κρίση του 1996 στα Ίμια με το δόγμα των «Γκρίζων Ζωνών». Η τρίτη φάση αυτής της επιχείρησης άρχισε κατά τους διπλωματικούς παρατηρητές τον την 27η Απριλίου 2012, εν μέσω προεκλογικής περιόδου στην Ελλάδα, παραμονές της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, μία εβδομάδα πριν από τον β γύρο των γαλλικών εκλογών και ενώ η Ευρώπη σπαράσσεται εκ νέου λόγω της κρίσης χρέους των χωρών του ευρωπαϊκού νότου και ενώ ανατρέπονται οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρωζώνη λόγω του λεγόμενου « Ολαντ-ικού πυρετού».
Μία ματιά στα έξι διατάγματα που δημοσιεύτηκαν την Παρασκευή 27 Απριλίου στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της Τουρκίας θα ήταν αρκετή για να πείσει πώς η Άγκυρα προσανατολίζεται σε δημιουργία τετελεσμένων στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου – Καρπάθου και Καστελορίζου. Οι έρευνες για υδρογονάνθρακες σε αυτό το τρίγωνο αποτελούν το άλλοθι και όχι την ουσία δεδομένου ότιο κανείς δεν γνωρίζει αν εκεί υφίστανται αποθέματα. Πρόκειται για καθαρά διπλωματική – τακτική κίνηση ώστε να αμφισβητηθούν τα δικαιώματα της Αθήνας σε αυτήν την περιοχή οικονομικής ζώνης εκμετάλλευσης.Στην πραγματικότητα η Άγκυρα απαντά στην πρόθεση «ευθυγράμμισης» των συμφερόντων της Κύπρου και του Ισραήλ που γεωγραφικά αρχίζουν από τα σημεία «Αφροδίτη» και «Λεβιάθαν» ανατολικά της Κύπρου και εκτείνονται θεωρητικά έως νοτίως της Κρήτης. Είναι οι ισραηλινές εταιρείες οι οποίες εξέφρασαν προ εβδομάδων έντονο ενδιαφέρον να αποκτήσουν την άδεια έρευνας και γεώτρησης στο θαλάσσιο οικόπεδο νοτίως της Κρήτης που έχει θέσει σε δημόσιο διαγωνισμό η ελληνική κυβέρνηση.
Επισημαίνεται πώς η τουρκική διπλωματία έχει θέσει την περιοχή της Γαύδου εντός πλαισίου «γκρίζας ζώνης» . Τυπικά η τουρκική διπλωματία δεν επιμένει σε αυτό το ζήτημα διεθνώς και ειδικώς στα πλαίσια του ΝΑΤΟ , πλην όμως σε ανύποπτο το θέμα αυτό έχει τεθεί στο Νατοϊκό Στρατηγείο της Νεάπολης …έτσι για να «υπάρχει» καταγεγραμμένο στα πρακτικά.
Τα διατάγματα
Οι άδειες που παραχώρησε η κυβέρνηση της Τουρκίας ανήκουν πλέον στην ανώνυμη κρατική εταιρεία εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Πρόκειται για έξι (6) χωριστά διατάγματα που φέρουν ως χαρακτηριστικό περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Τα διατάγματα αυτά είναι :
2012/2802 Adana Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/5011 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnameye Ait Sahada, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
2012/2968 Antalya Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/5026, 5027, 5028 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnamelere Ait Sahalarda, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
2012/2973 Adana Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/5029 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnameye Ait Sahada, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
2012/2974 Muğla Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/5033, 5034, 5035 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnamelere Ait Sahalarda, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
2012/2975 Hatay Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/5039 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnameye Ait Sahada, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
2011/1753 Adana Petrol Bölgesinde, Akdeniz’de Türk Karasuları Dışında Yer Alan AR/TPO/4856 Hak Sıra Numaralı Ruhsatnameye Ait Sahada, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Tarafından Petrol Ameliyatı Yapılmasına İzin Verilmesi Hakkında Karar
Κάθε διάταγμα συνοδεύεται από χάρτες με τις συντεταγμένες για τα σημεία έρευνας ,γεώτρησης, εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων.
Επί παραδείγματι στο τέταρτο κατά σειρά διάταγμα που αφορά την περιοχή MUGLA συμπεριλαμβάνεται ο χάρτης της περιοχής νοτίως της Ρόδου :
Το διάταγμα φέρει τις υπογραφές των κυβερνητικών παραγόντων και στο τέλος με ειδική αναφορά τον χάρτη.
Οι ελληνικές αντιδράσεις
Η απάντηση της Αθήνας ήταν άμεση. Με ανακοίνωσή του, ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Γρ. Δελαβέκουρας τονίζει ότι «η δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας, σειράς αποφάσεων του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, που είχαν ληφθεί στις 16 Μαρτίου 2012, περί χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ των οποίων και σε περιοχές Νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, αντιβαίνει στους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο».
«Οι θέσεις μας σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι δεδομένες και έχουν γνωστοποιηθεί επανειλημμένως προς την τουρκική πλευρά. Σύμφωνα με τις σχετικές πρόνοιες της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και του εθιμικού δικαίου, περιοχές που αναφέρονται στις εν λόγω αποφάσεις περιλαμβάνουν και ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το Υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την κατοχύρωση και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας» καταλήγει η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών που θα προχωρήσει και σε διάβημα προς το αντίστοιχο τουρκικό.
Στον χάρτη φαίνεται ο τρόπος που η τουρκική διπλωματία επιχειρεί να διεμβολίσει την περιοχή όπου εφάπτονται οι ΑΟΖ Αιγύπτου-Κύπρου και Ελλάδας
Λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Μιχ. Κωσταράκος επιβαίνων στην κανονιοφόρο του ΠΝ «Πολεμιστής» διήλθε από τη βραχονησίδα Ζουράφα, ενώ ο κυβερνήτης του σκάφους τον ενημέρωσε για τον φάρο που έχει κατασκευάσει εδώ και πολλά χρόνια εκεί το Ναυτικό και ο οποίος πριν από μερικές εβδομάδες υπέστη ζημιές από τη σφοδρή κακοκαιρία. Η βραχονησίδα αυτή, η οποία βρίσκεται πάνω από πετρελαιοφόρο κοίτασμα, θεωρείται κομβικό σημείο για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, και η επίσκεψη του Έλληνα αρχιστράτηγου ερμηνεύεται ως μήνυμα προς την Άγκυρα.
Νωρίτερα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος είχε επισκεφθεί το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι την ώρα που πληροφορίες αναφέρουν ότι στο υπουργείο προετοιμάζονται για ένα «θερμό καλοκαίρι».
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο προχθεσινό ΚΥΣΕΑ συζητήθηκε η ανανέωση του εγχειρίδιου χειρισμού κρίσεων και των κανόνων εμπλοκής.
πηγη:zougla.gr
Σάββατο 28 Απριλίου 2012
Σάββατο 28 Απριλίου 2012
- 0 Comments
γράφει η Myriam Abraham
Σήμερα είναι οι τοκογλύφοι που κάνουν τη βροχή ή την λιακάδα στη διεθνή πολιτικoοικονομική ζωή με μια «Ιερή Συμμαχία» Goldman Sachs* - Deutsche Bank* ως μετωπική γραμμή που επιτρέπουν στον εαυτό τους να κερδοσκοπούν στα δάνεια των εθνικών κρατών για να τα καταστρέψουν, όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας την οποία το σιωνιστικό καθεστώς προτίθεται να λεηλατήσει.
Η απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών επέτρεψε την ανανέωση μιας ιδιαίτερα κερδοσκοπικής εποχής του βασιλιά-τοκογλύφου που πιστεύαμε να είχε περάσει χάρις μιας νέας ηθικής του επιχειρηματικού κόσμου.
Κατά την κρίση του 2008, μία διακομματική ερευνητική επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας έβγαλε μια τελεσίδικη ετυμηγορία που έδειχνε με το δάκτυλο τους ενόχους αυτής της κρίσης και ιδιαίτερα την τράπεζα επενδύσεων Goldman Sachs* και την αδελφή της, την Deutsche Bank*.
Η επιτροπή αυτή υπογράμμισε μεταξύ άλλων την αποτυχία των ρυθμιστικών αρχών και των οίκων αξιολόγησης που παρέμειναν σιωπηλοί ενώπιον των παγκόσμιων επιβλαβών δραστηριοτήτων του συστήματος της κερδοσκοπικής οικονομίας των τοκογλύφων.
Υπενθύμισε ότι «η κρίση δεν ήταν φυσική καταστροφή, αλλά το αποτέλεσμα χρηματοοικονομικών προϊόντων πολύπλοκων και υψηλού κινδύνου», «συγκρούσεων συμφερόντων που κρατήθηκαν μυστικά και της αποτυχίας των ρυθμιστικών αρχών, των οίκων αξιολόγησης και της ίδιας της αγοράς να χαλιναγωγήσουν τις υπερβολές της Wall Street».
Η ερευνητική επιτροπή στόχευε ιδιαίτερα την Goldman Sachs επισημαίνοντας ότι είχε επιλέξει ακούσια να κερδοσκοπήσει σε βάρος των ίδιων των πελατών της.
Το 2007 η Goldman Sachs είχε πουλήσει σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, CDO ομόλογα, ενώ απόκρυπτε τις θέσεις που έπαιρνε στοιχηματίζοντας για την πτώση αυτών των προϊόντων που η ίδια όμως είχε κατασκευάσει. Στοιχήματα που έφεραν στην τράπεζα περισσότερα από 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδος.
Η επιτροπή έκανε τις ίδιες επικρίσεις στην Deutsche Bank η οποία προετοιμάζεται στη μέση των γαλλικών προεδρικών εκλογών να λανσάρει κερδοσκοπικά προϊόντα για το χρέος της Γαλλίας, πιθανώς με την σκέψη να επαναλαμβάνει ό, τι έκανε η Goldman Sachs το 2008.
Αν η ζώνη του ευρώ καταρρέει, η Deutsche Bank και ως εκ τούτου η γερμανική οικονομία θα είναι οι δύο μεγαλύτεροι χαμένοι, η Deutsche Bank, επειδή κατέχει μεγάλο μέρος του χρέους των ευρωπαϊκών κρατών και η Γερμανία, επειδή το εξωτερικό εμπόριο της εξαρτάται για περισσότερο από 60% από τις ανταλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο ίδιος τοκογλύφος, η Goldman Sachs, «σύμβουλος» της ελληνική κυβέρνησης όταν η Ελλάδα αποφάσισε να ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ, αποφαση η οποία προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας αυτής της χώρας και λόγω των κρυφών και κερδοσκοπικών μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν.
* Goldman Sachs: Ιδρύθηκε από έναν Γερμανοεβραίο επιχειρηματία Marcus Goldman που είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1848. Εφευρετικός τοκογλύφος, ήταν ο πρωτοπόρος της έκδοσης ομολόγων ευκολότερων και γρηγορότερων στη χρήση τους από τα ίδια τα χρήματα. Συνεταιρίστηκε με τον γαμπρό του, τον Samuel Sachs, που γεννήθηκε στο Μέριλαντ σε εβραϊκή οικογένεια που μετανάστευσε στις ΗΠΑ από τη Βαυαρία.
Παρακινούμενη από τον Sachs, η τοκογλυφική τράπεζα ανάπτυξε την έκδοση μετοχών που επέτρεπαν στις νέες επιχειρήσεις να αντλήσουν επενδυτικά κεφάλαια. Παίζοντας σε δύο ταμπλό, δάνεια και επενδύσεις, η Goldman Sachs εισχώρησε επίσης στις κερδοσκοπικές αγορές και στις αγορές συναλλάγματος και μετοχών για να γίνει μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες επενδύσεων της Wall Street με τις ευθύνες που γνωρίζουμε στις πρόσφατες χρηματοπιστωτικές κρίσεις καθώς και η γερμανική αδελφή της Deutsche Bank.
* Deutsche Bank: Ιδρύθηκε το 1870 στο Βερολίνο για να βοηθήσει τις γερμανικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Siemens, για την διεθνή επέκτασή τους, από τον Ludwig Bamberger ο οποίος γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια τραπεζιτών. Ο ίδιος τραπεζίτης και εμφανής Γερμανός πολιτικός, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της φιλελεύθερης Γερμανίας της εποχής του. Συμμετείχε στην ίδρυση της Reichsbank και συμμετείχε ενεργά στην Münzreform(αναθεώρηση της Münz) και στο γερμανικό μάρκο.
Η Deutsche Bank είναι πλέον παρούσα σε περισσότερες από 75 χώρες συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η πρώτη ξένη τράπεζα στην Ιταλία και δεύτερη στην Ισπανία. Άνοιξε αντιπροσωπεία στο Παρίσι το 1970, που μετατράπηκε σε υποκατάστημα της Deutsche Bank AG το 1977. Θεωρείται μια από τους σημαντικότερους παίκτες στο Παρίσι στην αγορά του συναλλάγματος και των μετοχών.
Ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank από το 2006, ο Joseph Ackermann, είναι Ελβετοεβραίος επιχειρηματίας. Είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και αντιπρόεδρος του Ιδρυτικού Συμβουλίου του World Economic Forum. Εμφανίζεται σε ορισμένες γιορταστικές βραδιές όπου συναντά τον Νικολά Σαρκοζί, μεταξύ άλλων αυτής του Ιδρύματος της επίκλησης συνείδησης του Αμερικανού Ραβίνου Arthur Schneier . Σε ένα άρθρο της Le Monde με τίτλο «Ο Josef Ackermann, ο πυρομανής πυροσβέστης» περιγράφεται ο Joseph Ackermann με ένα πολύ λίγο κολακευτικό πορτρέτο του «άπληστου τραπεζίτη».
Τον Δεκέμβριο του 2010, η Deutsche Bank καταδικάστηκε να καταβάλει πρόστιμο 553, 6 εκατ. δολάρια (423 εκατ. ευρώ) επειδή είχε βοηθήσει πελάτες της να εξαπατήσουν την αμερικανική εφορία. Τα εγκληματικά σχήματα είχαν σχεδιαστεί μεταξύ 1996 και 2002. Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, αυτά επέτρεψαν σε πλούσιους φορολογούμενους να μην πληρώσουν 5,9 δισεκατομμύρια δολάρια φόρων εισοδήματος.
Πρώτη ευρωπαϊκή τράπεζα από το μέγεθος του ισολογισμού της, πριν από την BNP Paribas, με 2.164 δισ. ευρώ περιουσιακών στοιχείων δηλωμένων στον ισολογισμό της -είναι περισσότερο από το ΑΕΠ της Γαλλίας- σε άνοδο 13%, η Deutsche Bank πέρασε την BNP Paribas και τα 1,965 τρισεκατομμύρια ευρώ της (πτώση 2%).
Η Deutsche Bank σερφάρισε επάνω στην εξαιρετική εμπιστοσύνη που παρουσιάζει η Γερμανία, καθώς το «Bund» θεωρείται ως ασφαλές καταφύγιο, μαζί με τα ομόλογα του αμερικανικού θησαυροφυλακίου. Κοστίζει περισσότερο να ασφαλιστείς έναντι του κινδύνου χρεωκοπίας της Γαλλίας παρά της Deutsche Bank…
Την καταστραμμένη Ελλάδα θέλει να λεηλατήσει το Ισραήλ.
Δεν χρειάζεται πια να αποδείξουμε την ευθύνη της Goldman Sachs στην πτώχευση του ελληνικού κράτους ούτε τις ενέργειες της να κερδοσκοπήσει επάνω στα αποτελέσματα αυτής της πτώχευσης.
Το Ισραήλ εκμεταλλευόμενο την αποδυνάμωση της Ελλάδας έσπευσε να συνάψει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας που θα του επιτρέψει να εκπαιδεύσει την πολεμική αεροπορία του για μια επίθεση εναντίον του Ιράν (το Ισραήλ αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο μιας «φίλης» χώρας λόγω της έλλειψης βάθους του δικού του εναέριου χώρου).
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Στα πλαίσια των μέτρων λιτότητας που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση, μετρούνται πολλά σχέδια ιδιωτικοποίησης. Έτσι, το 35% των μετοχών του πετρελαϊκού γίγαντα «Ελληνικά Πετρέλαια» θα πουληθεί καθώς και το 29% του ΟΠΑΠ, τέταρτη και τρίτη μεγαλύτερες εισηγμένες εταιρείες.
Ο υπεύθυνος του οργανισμού για τις ιδιωτικοποιήσεις Κώστας Μητρόπουλος, επισκέφθηκε πρόσφατα το Ισραήλ να προωθήσει την ελληνική δημόσια περιουσία προς πώληση. Εμπιστεύτηκε στους Ισραηλινούς δημοσιογράφους ότι η ελληνική κυβέρνηση προσέφερε στους επενδυτές να αγοράσουν μετοχές σε:
12 λιμάνια, 34 αεροδρόμια, πολλά σχέδια ανάπτυξης συμπεριλαμβανομένου ενός αυτοκινητόδρομου 650 χιλιόμετρων που θα συνδέσει ένα λιμάνι της Δυτικής Ελλάδας με την Τουρκία.
Ο Κώστας Μητρόπουλος ο οποίος ελπίζει να συγκεντρώσει 20 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2015 και 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2020 -για την ώρα, η Ελλάδα έχει εισπράξει 1,6 εκατομμύρια ευρώ από την πώληση δικαιωμάτων σε παιχνίδια και φορητής τηλεφωνίας -από την πώληση μετοχών αυτής της δημόσιας περιούσιας- είπε ότι οι Ισραηλινοί επενδυτές έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις.
Μια ισραηλινή ομάδα θα ήταν έτοιμη να επενδύσει στην επιχείρηση φυσικού αερίου ΔΕΠΑ, και δύο άλλες ισραηλινές εταιρείες ενδιαφέρθηκαν επίσης για το τεράστιο έργο ανάπτυξης του πρώην Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών. Το έργο αυτό υπολογίζεται σε 5,5 δισ. ευρώ.
Άλλα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τους Ισραηλινούς επενδυτές: οι εταιρείες ύδρευσης και αποχέτευσης των πόλεων Αθήνας και Θεσσαλονίκης καθώς και η ιδιωτικοποίηση των ελληνικών αμυντικών συστημάτων. Η έναρξη της εκστρατείας ιδιωτικοποιήσεων προγραμματίζεται για το πρώτο τρίμηνο του έτους.
Μπορούμε όμως να αναρωτηθούμε για το γεγονός ότι το Ισραήλ που δεν έκανε καμία πληρωμή για να βοηθήσει την ελληνική κυβέρνηση -η βοήθεια προς την ελληνική κυβέρνηση αύξησε το χρέος της Γαλλίας με 15 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2014- μπορεί να επωφεληθεί μέσω των ιδιωτικοποιήσεων αυτών των εταιρειών, αποτέλεσμα των υπεξαιρέσεων της Goldman Sachs, της Deutsche Bank και των συνένοχων τους μέσα στην ελληνική κυβέρνηση.
Myriam Abraham
πηγη:ινφογνώμων
Η απορρύθμιση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών επέτρεψε την ανανέωση μιας ιδιαίτερα κερδοσκοπικής εποχής του βασιλιά-τοκογλύφου που πιστεύαμε να είχε περάσει χάρις μιας νέας ηθικής του επιχειρηματικού κόσμου.
Κατά την κρίση του 2008, μία διακομματική ερευνητική επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας έβγαλε μια τελεσίδικη ετυμηγορία που έδειχνε με το δάκτυλο τους ενόχους αυτής της κρίσης και ιδιαίτερα την τράπεζα επενδύσεων Goldman Sachs* και την αδελφή της, την Deutsche Bank*.
Η επιτροπή αυτή υπογράμμισε μεταξύ άλλων την αποτυχία των ρυθμιστικών αρχών και των οίκων αξιολόγησης που παρέμειναν σιωπηλοί ενώπιον των παγκόσμιων επιβλαβών δραστηριοτήτων του συστήματος της κερδοσκοπικής οικονομίας των τοκογλύφων.
Υπενθύμισε ότι «η κρίση δεν ήταν φυσική καταστροφή, αλλά το αποτέλεσμα χρηματοοικονομικών προϊόντων πολύπλοκων και υψηλού κινδύνου», «συγκρούσεων συμφερόντων που κρατήθηκαν μυστικά και της αποτυχίας των ρυθμιστικών αρχών, των οίκων αξιολόγησης και της ίδιας της αγοράς να χαλιναγωγήσουν τις υπερβολές της Wall Street».
Η ερευνητική επιτροπή στόχευε ιδιαίτερα την Goldman Sachs επισημαίνοντας ότι είχε επιλέξει ακούσια να κερδοσκοπήσει σε βάρος των ίδιων των πελατών της.
Το 2007 η Goldman Sachs είχε πουλήσει σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, CDO ομόλογα, ενώ απόκρυπτε τις θέσεις που έπαιρνε στοιχηματίζοντας για την πτώση αυτών των προϊόντων που η ίδια όμως είχε κατασκευάσει. Στοιχήματα που έφεραν στην τράπεζα περισσότερα από 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδος.
Η επιτροπή έκανε τις ίδιες επικρίσεις στην Deutsche Bank η οποία προετοιμάζεται στη μέση των γαλλικών προεδρικών εκλογών να λανσάρει κερδοσκοπικά προϊόντα για το χρέος της Γαλλίας, πιθανώς με την σκέψη να επαναλαμβάνει ό, τι έκανε η Goldman Sachs το 2008.
Αν η ζώνη του ευρώ καταρρέει, η Deutsche Bank και ως εκ τούτου η γερμανική οικονομία θα είναι οι δύο μεγαλύτεροι χαμένοι, η Deutsche Bank, επειδή κατέχει μεγάλο μέρος του χρέους των ευρωπαϊκών κρατών και η Γερμανία, επειδή το εξωτερικό εμπόριο της εξαρτάται για περισσότερο από 60% από τις ανταλλαγές με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο ίδιος τοκογλύφος, η Goldman Sachs, «σύμβουλος» της ελληνική κυβέρνησης όταν η Ελλάδα αποφάσισε να ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ, αποφαση η οποία προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας αυτής της χώρας και λόγω των κρυφών και κερδοσκοπικών μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν.
* Goldman Sachs: Ιδρύθηκε από έναν Γερμανοεβραίο επιχειρηματία Marcus Goldman που είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1848. Εφευρετικός τοκογλύφος, ήταν ο πρωτοπόρος της έκδοσης ομολόγων ευκολότερων και γρηγορότερων στη χρήση τους από τα ίδια τα χρήματα. Συνεταιρίστηκε με τον γαμπρό του, τον Samuel Sachs, που γεννήθηκε στο Μέριλαντ σε εβραϊκή οικογένεια που μετανάστευσε στις ΗΠΑ από τη Βαυαρία.
Παρακινούμενη από τον Sachs, η τοκογλυφική τράπεζα ανάπτυξε την έκδοση μετοχών που επέτρεπαν στις νέες επιχειρήσεις να αντλήσουν επενδυτικά κεφάλαια. Παίζοντας σε δύο ταμπλό, δάνεια και επενδύσεις, η Goldman Sachs εισχώρησε επίσης στις κερδοσκοπικές αγορές και στις αγορές συναλλάγματος και μετοχών για να γίνει μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες επενδύσεων της Wall Street με τις ευθύνες που γνωρίζουμε στις πρόσφατες χρηματοπιστωτικές κρίσεις καθώς και η γερμανική αδελφή της Deutsche Bank.
* Deutsche Bank: Ιδρύθηκε το 1870 στο Βερολίνο για να βοηθήσει τις γερμανικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Siemens, για την διεθνή επέκτασή τους, από τον Ludwig Bamberger ο οποίος γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια τραπεζιτών. Ο ίδιος τραπεζίτης και εμφανής Γερμανός πολιτικός, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της φιλελεύθερης Γερμανίας της εποχής του. Συμμετείχε στην ίδρυση της Reichsbank και συμμετείχε ενεργά στην Münzreform(αναθεώρηση της Münz) και στο γερμανικό μάρκο.
Η Deutsche Bank είναι πλέον παρούσα σε περισσότερες από 75 χώρες συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η πρώτη ξένη τράπεζα στην Ιταλία και δεύτερη στην Ισπανία. Άνοιξε αντιπροσωπεία στο Παρίσι το 1970, που μετατράπηκε σε υποκατάστημα της Deutsche Bank AG το 1977. Θεωρείται μια από τους σημαντικότερους παίκτες στο Παρίσι στην αγορά του συναλλάγματος και των μετοχών.
Ο σημερινός διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank από το 2006, ο Joseph Ackermann, είναι Ελβετοεβραίος επιχειρηματίας. Είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και αντιπρόεδρος του Ιδρυτικού Συμβουλίου του World Economic Forum. Εμφανίζεται σε ορισμένες γιορταστικές βραδιές όπου συναντά τον Νικολά Σαρκοζί, μεταξύ άλλων αυτής του Ιδρύματος της επίκλησης συνείδησης του Αμερικανού Ραβίνου Arthur Schneier . Σε ένα άρθρο της Le Monde με τίτλο «Ο Josef Ackermann, ο πυρομανής πυροσβέστης» περιγράφεται ο Joseph Ackermann με ένα πολύ λίγο κολακευτικό πορτρέτο του «άπληστου τραπεζίτη».
Τον Δεκέμβριο του 2010, η Deutsche Bank καταδικάστηκε να καταβάλει πρόστιμο 553, 6 εκατ. δολάρια (423 εκατ. ευρώ) επειδή είχε βοηθήσει πελάτες της να εξαπατήσουν την αμερικανική εφορία. Τα εγκληματικά σχήματα είχαν σχεδιαστεί μεταξύ 1996 και 2002. Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, αυτά επέτρεψαν σε πλούσιους φορολογούμενους να μην πληρώσουν 5,9 δισεκατομμύρια δολάρια φόρων εισοδήματος.
Πρώτη ευρωπαϊκή τράπεζα από το μέγεθος του ισολογισμού της, πριν από την BNP Paribas, με 2.164 δισ. ευρώ περιουσιακών στοιχείων δηλωμένων στον ισολογισμό της -είναι περισσότερο από το ΑΕΠ της Γαλλίας- σε άνοδο 13%, η Deutsche Bank πέρασε την BNP Paribas και τα 1,965 τρισεκατομμύρια ευρώ της (πτώση 2%).
Η Deutsche Bank σερφάρισε επάνω στην εξαιρετική εμπιστοσύνη που παρουσιάζει η Γερμανία, καθώς το «Bund» θεωρείται ως ασφαλές καταφύγιο, μαζί με τα ομόλογα του αμερικανικού θησαυροφυλακίου. Κοστίζει περισσότερο να ασφαλιστείς έναντι του κινδύνου χρεωκοπίας της Γαλλίας παρά της Deutsche Bank…
Την καταστραμμένη Ελλάδα θέλει να λεηλατήσει το Ισραήλ.
Δεν χρειάζεται πια να αποδείξουμε την ευθύνη της Goldman Sachs στην πτώχευση του ελληνικού κράτους ούτε τις ενέργειες της να κερδοσκοπήσει επάνω στα αποτελέσματα αυτής της πτώχευσης.
Το Ισραήλ εκμεταλλευόμενο την αποδυνάμωση της Ελλάδας έσπευσε να συνάψει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας που θα του επιτρέψει να εκπαιδεύσει την πολεμική αεροπορία του για μια επίθεση εναντίον του Ιράν (το Ισραήλ αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο μιας «φίλης» χώρας λόγω της έλλειψης βάθους του δικού του εναέριου χώρου).
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Στα πλαίσια των μέτρων λιτότητας που αποφάσισε η ελληνική κυβέρνηση, μετρούνται πολλά σχέδια ιδιωτικοποίησης. Έτσι, το 35% των μετοχών του πετρελαϊκού γίγαντα «Ελληνικά Πετρέλαια» θα πουληθεί καθώς και το 29% του ΟΠΑΠ, τέταρτη και τρίτη μεγαλύτερες εισηγμένες εταιρείες.
Ο υπεύθυνος του οργανισμού για τις ιδιωτικοποιήσεις Κώστας Μητρόπουλος, επισκέφθηκε πρόσφατα το Ισραήλ να προωθήσει την ελληνική δημόσια περιουσία προς πώληση. Εμπιστεύτηκε στους Ισραηλινούς δημοσιογράφους ότι η ελληνική κυβέρνηση προσέφερε στους επενδυτές να αγοράσουν μετοχές σε:
12 λιμάνια, 34 αεροδρόμια, πολλά σχέδια ανάπτυξης συμπεριλαμβανομένου ενός αυτοκινητόδρομου 650 χιλιόμετρων που θα συνδέσει ένα λιμάνι της Δυτικής Ελλάδας με την Τουρκία.
Ο Κώστας Μητρόπουλος ο οποίος ελπίζει να συγκεντρώσει 20 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2015 και 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2020 -για την ώρα, η Ελλάδα έχει εισπράξει 1,6 εκατομμύρια ευρώ από την πώληση δικαιωμάτων σε παιχνίδια και φορητής τηλεφωνίας -από την πώληση μετοχών αυτής της δημόσιας περιούσιας- είπε ότι οι Ισραηλινοί επενδυτές έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις.
Μια ισραηλινή ομάδα θα ήταν έτοιμη να επενδύσει στην επιχείρηση φυσικού αερίου ΔΕΠΑ, και δύο άλλες ισραηλινές εταιρείες ενδιαφέρθηκαν επίσης για το τεράστιο έργο ανάπτυξης του πρώην Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών. Το έργο αυτό υπολογίζεται σε 5,5 δισ. ευρώ.
Άλλα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τους Ισραηλινούς επενδυτές: οι εταιρείες ύδρευσης και αποχέτευσης των πόλεων Αθήνας και Θεσσαλονίκης καθώς και η ιδιωτικοποίηση των ελληνικών αμυντικών συστημάτων. Η έναρξη της εκστρατείας ιδιωτικοποιήσεων προγραμματίζεται για το πρώτο τρίμηνο του έτους.
Μπορούμε όμως να αναρωτηθούμε για το γεγονός ότι το Ισραήλ που δεν έκανε καμία πληρωμή για να βοηθήσει την ελληνική κυβέρνηση -η βοήθεια προς την ελληνική κυβέρνηση αύξησε το χρέος της Γαλλίας με 15 δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2014- μπορεί να επωφεληθεί μέσω των ιδιωτικοποιήσεων αυτών των εταιρειών, αποτέλεσμα των υπεξαιρέσεων της Goldman Sachs, της Deutsche Bank και των συνένοχων τους μέσα στην ελληνική κυβέρνηση.
Myriam Abraham
πηγη:ινφογνώμων
Η ώρα της αλήθειας φαίνεται πως έφτασε. Τώρα θα επαληθευθούν ή θα διαψευσθούν οι εκτιμήσεις πολλών ότι το «παιχνίδι» στη «σκακιέρα» της Νοτιοανατολικής Μεσογείου έχει αλλάξει σημαντικά και πως νέα δεδομένα παρουσιάζουν τεράστιες, θετικές ή αρνητικές, προκλήσεις για την Ελλάδα και την Τουρκία.
Η Άγκυρα δεν άργησε να αντιληφθεί ότι ο χρόνος της τελειώνει. Εάν οι Αμερικανοί «ξεμπλέξουν» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με τη Συρία, η αξία της Τουρκίας, άρα και η διαπραγματευτική της δύναμη, θα είναι απλώς εξαιρετικά μειωμένη. Οπότε αποφάσισε να κάνει την κίνησή της τώρα, όσο έχει πλέον «χαρτιά» να παίξει διεκδικώντας ρόλο και συμμετοχή στη νομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Ανατολικής Μεσογείου, εντός της ελληνική Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Οπότε, το πρόβλημα μετατίθεται στη Αθήνα…
Στην τουρκική «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» δημοσιεύτηκαν οι αποφάσεις του υπουργικού Συμβουλίου της Τουρκίας σχετικά με τη χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ άλλων και σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, παραβιάζοντας με τον πιο βάναυσο τρόπο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Η απόφαση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών:
«Με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο» τονίζει, σε ανακοίνωση που εξέδωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Γρηγόρης Δελαβέκουρας. Για να συνεχίσει, «η σημερινή δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Τουρκίας, σειράς αποφάσεων του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου, που είχαν ληφθεί στις 16 Μαρτίου 2012, περί χορήγησης αδειών εκτέλεσης πετρελαϊκών εργασιών, μεταξύ των οποίων και σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου, αντιβαίνει στους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θίξει κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες της Ελλάδας, που θεμελιώνονται στο Διεθνές Δίκαιο».
Και αφού προηγηθούν ορισμένες χωρίς νόημα κοινοτυπίες, ολοκληρώνει την ανακοίνωση λέγοντας ότι «το υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την κατοχύρωση και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας». Τα ίδια έλεγε το υπουργείο Εξωτερικών σε κάθε περίπτωση αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τα Ίμια βέβαια δεν τα αποφύγαμε και φυσικά δεν φταίει μόνο το εν λόγω υπουργείο γι’ αυτά. Έχουν καταλάβει άραγε ότι όλες τους οι ενέργειες δεν θα έχουν την παραμικρή αποτελεσματικότητα εάν δεν βρίσκονται από πίσω τους ισχυρές ένοπλες δυνάμεις για να προειδοποιούν εμμέσως με «παρατράγουδα» σε περίπτωση που η προσβολή εναντίον της διεθνούς νομιμότητας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων λάβει σάρκα και οστά (αποτροπή);
Με την αφορμή της οικονομικής κρίσης, πραγματική κατάσταση σε κάθε περίπτωση, οι ένοπλες δυνάμεις υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα και καλούνται πλέον να λειτουργήσουν με κλάσμα των κονδυλίων, ενώ κάποιοι ανεγκέφαλοι πολιτικοί βαυκαλίζονται για τις περικοπές χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η μπόρα πλησιάζει επικίνδυνα, ενώ άλλοι εμφανώς πνευματικά καθυστερημένοι ανακαλύπτουν εξολισμούς… 200 δισ. ευρώ και πλέιν (!!!) αναπαράγοντας βλακωδώς δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο.
Δεν έχουμε ουδεμία αμφιβολία περί της ικανότητας των ενόπλων δυνάμεων να επιφέρουν από ισχυρότατο έως συντριπτικό πλήγμα στις τουρκικές δυνάμεις σε περίπτωση που η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο. Παρά τα προβλήματα. Ωστόσο, το μέγα ζητούμενο θα είναι στο πολιτικό επίπεδο και θα κρίνει πολύ περισσότερα από την έκβαση μιας διένεξης σαν κι αυτή που δείχνει ότι θα μας προκύψει. Θα κρίνει ενδεχομένως ακόμα και τον «προσανατολισμό» της Ελλάδας τα χρόνια που ακολουθούν, δεδομένης και της μαζικής απογοήτευσης των Ελλήνων από την Ευρώπη…
Όπως αναφέρθηκε, η Άγκυρα θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι τουλάχιστον για την κυβέρνηση Ομπάμα έχει ακόμα μια χρησιμότητα, ενώ ισχυρότατες είναι οι φωνές στην αμερικανική πρωτεύουσα που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως σύμμαχο, αλλά ακόμα και ως εχθρό… Επίσης, όσο η Ελλάδα είναι στα τωρινά οικονομικά – και κοινωνικά – χάλια, είναι πολύ λογικό ο ισχυρός παράγοντας να θεωρήσει ότι η χώρα μας είναι η πλευρά της διένεξης όπου η άσκηση πίεσης για υποχωρήσεις μπορεί να λειτουργήσει ευκολότερα. Εξάλλου, το γνωστό ύφος της Τουρκίας, αυτό του «περιφερειακού νταβατζή», είτε με τους στρατηγούς είτε με τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, επίσης παραπέμπει στο ότι οι πιέσεις θα ασκηθούν μάλλον στην «από εδώ» πλευρά…
Τα πράγματα βέβαια αυτή τη φορά δεν είναι τόσο απογοητευτικά. Η Ελλάδα έχει αρκετά «χαρτιά» να παίξει. Δεν θα πρέπει να ξεχνάει όμως ότι η Τουρκία επιδιώκει να στήσει ένα επεισόδιο με απώτερο σκοπό να μπλοκάρει τη διαδικασία αξιοποίησης των κοιτασμάτων και να γκριζάρει μια ακόμη περιοχή… Ελπίζουμε να αποφύγουμε φαιδρότητες πολιτικών και πολιτικάντηδων οι οποίοι θα πανηγυρίσουν ότι «κάναμε την Τουρκία να υποχωρήσει», ενώ θα έχει εγγραφεί άλλο ένα ζήτημα στην ατζέντα, ενώ θα έχουν βραχυκυκλωθεί και τα σχέδια «δράσεων» ανάμεσα στην Ελλάδα την Κύπρο και το Ισραήλ.
Η Αθήνα οφείλει να διαμηνύσει εγκαίρως προς την Ουάσιγκτον – και τις Βρυξέλλες βέβαια – ότι αυτή τη φορά οι «κόκκινες γραμμές» δεν θα επιτραπεί να παραβιαστούν και ότι όταν διακυβεύονται συμφέροντα τα οποία μπορούν να βγάλουν τη χώρα από τη δίνη της ύφεσης και της φτώχειας, βλακώδεις κουβέντες που ακούστηκαν στην κρίση των Ιμίων απλώς να μην περιμένουν να τις ξανακούσουν. Η Ελλάδα βέβαια πρέπει να πείσει ότι εννοεί όσα λέει και ότι η Τουρκία θα κληθεί να καταβάλλει βαρύ κόστος σε περίπτωση που δεν μαζευτεί. Στη δε Άγκυρα θα πρέπει να διαμηνυθεί «ετοιμαστείτε για πόλεμο» εάν ξεπεράσετε τα όρια που εμείς θέτουμε.
Μπορεί να ακούγεται «πολεμοχαρές» το μήνυμα, όμως δεν είναι. Αποτελεί τη μοναδική συνταγή αναστροφής μιας δυσμενούς κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα και έχει στείλει τα λάθος μηνύματα στο εξωτερικό. Είναι απότοκο της επίπλαστης ευημερίας που όλοι θεωρούσαμε ότι είχαμε πετύχει και ζητούσαμε να περιφρουρήσουμε. Ήταν όμως με δανεικά και τώρα ήρθε ο λογαριασμός. Δεν φτάνει όμως αλλαγή συμπεριφοράς μόνο στον οικονομικό τομέα. Απαιτείται γενικώς επίδειξη σοβαρότητας. Πολλές φορές το να πολεμήσεις και να ηττηθείς είναι προτιμότερο από το να αποφύγεις τη σύγκρουση και να κομπάζεις όπως κάποιοι στο παρελθόν ότι δεν χύθηκε αίμα. Δεν θα το αναλύσουμε εδώ. Εξάλλου η διεθνής βιβλιογραφία είναι γεμάτη από τα πονήματα λαμπρών αναλυτών. Όπως επίσης και από πονήματα για κουφιοκεφαλάκηδες της πολιτικής που κατέστρεψαν χώρες…
Προς το παρόν είναι άμεση απαίτηση το να ξυπνήσει η πολιτική ηγεσία και να αντιληφθεί ότι κάποια γεγονότα έχουν άμεσα δρομολογηθεί. Ενώ δεν θα πρέπει η υπόθεση να αποτελέσει πεδίο επίδειξης πατριωτισμού σεσημασμένων και μη πολιτικών αρχηγών, ταυτόχρονα άπαντες θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη άμεσης κινητοποίησης σε όλα τα επίπεδα.
ΥΓ. Το να αναφερθούμε σε εκείνα τα μισοτελειωμένα υποβρύχια τα οποία για λόγους που έχουν πολλάκις εξηγηθεί δεν φθάνουν στα χέρια του Πολεμικού Ναυτικού το θεωρούμε μάλλον περιττό. Το μόνο που αρκεί να σκεφτούν όλοι, είναι ότι αυτά τα υποβρύχια έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τη διαφορά. Όποιος τα στερήσει από την άμυνα και την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων – δηλαδή στην περίπτωσή μας των ελπίδων – του ελληνικού λαού δεν υπάρχει περίπτωση να μη λογοδοτήσει. Και για τον κόσμο, αν σήμερα είναι μία φορά αδιάφορα τα πολιτικά προβλήματα του οποιουδήποτε πολιτικού, οι σκοπιμότητές του και οι μεθοδεύσεις του, σε περίπτωση νέας εθνικής περιπέτειας οι κατηγορίες θα είναι βαρύτατες. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τις ΤΠΚ…
Μια έρευνα του ERGASIANEWS στο Νομό Αχαΐας έδειξε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτικών γραφείων των υποψηφίων, σχεδόν όλων των κομμάτων, απασχολεί εργαζόμενους, κυρίως νεαρής ηλικίας, για διάφορες εργασίες (τηλεφωνήματα, μοίρασμα φυλλαδίων, σταύρωμα ψηφοδελτίων, διοργάνωση ομιλιών, συλλογή στοιχείων επικοινωνίας και αιτημάτων πολιτών, κ.λ.π), χωρίς να τους έχουν ασφαλισμένους και δίχως να εφαρμόζουν γι’ αυτούς τα προβλεπόμενα στην εργατική νομοθεσία (αμοιβές,ωράρια, κ.λ.π).
Αφορμή για την έρευνά μας στάθηκε πρόσφατη καταγγελία εργαζόμενης, που εργαζόταν σε πολιτικό γραφείο υποψηφίου Βουλευτή, μεγάλου κόμματος, σύμφωνα με την οποία της οφείλονταν αρκετοί μισθοί και ένσημα.
Έτσι αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το δικό μας οδοιπορικό σε γραφεία υποψηφίων. Επισκεφθήκαμε 11 γραφεία υποψηφίων, σχεδόν όλων των κομμάτων, που διεκδικούν την ψήφο μας και μιλήσαμε συνολικά με 19 ανθρώπους που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στα γραφεία αυτά. Επίσης μιλήσαμε με 12νεαρούς και νεαρές που μοίραζαν φυλλάδια στο κέντρο και τις γειτονιές της Πάτρας. Σε όλες τις περιπτώσεις παρουσιαστήκαμε ως άνεργοι ψηφοφόροι των πολιτευτών και κάναμε φιλική «κουβεντούλα» με τους (ανυποψίαστους) συναδέλφους,που προσέφεραν υπηρεσίες για συγκεκριμένα πολιτικά γραφεία.
Τα στοιχεία ήταν αποκαλυπτικά. Δεν χρειάστηκε καν να συνεχίσουμε και στα υπόλοιπα, από τα δεκάδες προεκλογικά πολιτικά γραφεία, που έχουν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια την προεκλογική περίοδο.
· Το 57,89% των εργαζομένων με τους οποίους συνομιλήσαμε, μέσα στα πολιτικά γραφεία των διεκδικούντων την ψήφο μας υποψηφίων, μας δήλωσαν ότι εργάζονται ανασφάλιστοι με ημερομίσθιο από 15 – 25€ημερησίως.
· Το 84,21% (16 άτομα) των εργαζομένων μας δήλωσαν ότι απασχολούνται για πάνω από 13 ώρες ημερησίως χωρίς καμία προσαύξηση υπερωριακής απασχόλησης.
· Το 26,31% (5 άτομα) των εργαζομένων μας δήλωσαν ότι προσφέρουν εθελοντικές υπηρεσίες, προσμένοντας την εκλογή ή την επανεκλογή (ανάλογα με την περίπτωση) του υποψηφίου, μήπως και τους προσλάβει μόνιμα στο πολιτικό του γραφείο.
· Το 100% (12 στα 12) των νεαρών παιδιών που μοίραζαν φυλλάδια στο κέντρο και τις γειτονιές της Πάτρας, ήταν ανασφάλιστα και αμείβονταν με 2,5 έως 3€ την ώρα.
Δείτε τον παρακάτω πίνακα για να κατανοήσετε καλύτερα το μέγεθος της υποκρισίας:
ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ
|
ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
|
ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ
|
ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΦΥΛΛΑΔΙΩΝ
| |
ΑΡΙΘΜΟΣ
|
11
|
13 ώρες ημερησίως
|
5
|
12
|
ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΙ ΣΥΝΟΛΟΥ ΕΡΩΤΗΘΕΝΤΩΝ
|
57,89%
|
84,21%
|
26,31%
|
100%
|
ΗΜΕΡΟΜΙΣΘΙΟ ή ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΗ ΥΠΕΡΩΡΙΩΝ
|
15 έως 25 €/ημέρα
|
Το 100% των πολιτικών γραφείων δεν δίδει προσαύξηση για τις υπερωρίες
|
2,5 έως 3€/ώρα
|
Την ίδια στιγμή οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επεξεργάζονται δήθεν ένα πλήρες επιχειρησιακό σχέδιο για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας που έχει διαπιστωθεί ότι συνδέεται άμεσα με τη φοροδιαφυγή, το παραεμπόριο, τη διακίνηση και εκμετάλλευση αλλοδαπών, που βρίσκονται παράνομα στη χώρα, καθώς και άλλα αδικήματα.
Εμείς θα τους λέγαμε να συμπεριλάβουν στο επιχειρησιακό τους «σχέδιο» και τα πολιτικά γραφεία, πριν τις εκλογές, ώστε ν’αποκαλυφθεί και επισήμως η υποκρισία όλων εκείνων που σήμερα ζητούν την ψήφο μας.
Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε και πίνακα με ποσοστά, με εκείνα τα κόμματα, των οποίων οι υποψήφιοι παραβιάζουν περισσότερο από τους υπόλοιπους την εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία την περίοδο των εκλογών.
Επίσης ενημερώνουμε ότι έχουμε δεχθεί καταγγελία από αλλοδαπή εργαζόμενη, που απασχολείται σε σπίτι υποψηφίου, η οποία είναι εργάζεται δίχως ασφάλεια και είναι απλήρωτη επί μήνες.
ΠΡΟΣΕΧΩΣ θα δημοσιευθεί και η συγκεκριμένη καταγγελία!!!
πηγη:ERGASIANEWS
πηγη:ERGASIANEWS
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
Τετάρτη 25 Απριλίου 2012
- 0 Comments
Μετά τις τροπολογίες που αποπειράθηκαν να περάσουν κυριολεκτικά νύχτα, με σκοπό τη χρηματοδότηση τους, τα κόμματα του κοινοβουλίου, συνεχίζουν να προκαλούν το κοινό αίσθημα με τις προεκλογικές τακτικές τους.
Εκτός λοιπόν του ποσού των 12.000.000 ευρώ που αναλογεί στη χρηματοδότηση τους, επιπλέον με απόφαση των υπουργών εσωτερικών και επικρατείας οριστικοποιήθηκε ο τηλεοπτικός χρόνος των κομμάτων που προσεγγίζει το ποσό των 6.250.000 ευρώ. Από αυτά τα 6.000.000 προορίζονται για την προβολή τους σε τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας, ενώ τα υπόλοιπα 250.000 για παρόχους συνδρομητικών ραδιοφωνικών σταθμών αλλά και άλλων διαφόρων τηλεοπτικών υπηρεσιών, οι οποίοι θα αναλάβουν να προωθήσουν τις κομματικές παρατάξεις και να τους δώσουν το απαραίτητο βήμα.
Αρκετό καιρό πριν, είχα γράψει, πως αν οι πολιτικοί που παραπονούνται πως δεν μπορούν πια να κυκλοφορήσουν δημόσια, επιθυμούν ειλικρινά να συμφιλιωθούν με την κοινωνία, θα ήταν μια καλή κίνηση αν απέφευγαν να λάβουν οποιουδήποτε είδους χρηματοδότηση για την προεκλογική τους εκστρατεία. Αυτό τουλάχιστον θα ήταν μια κάποιου είδους αρχή, ώστε να αποδείξουν πως πλέον κατανοούν τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση που δικαίως ξεχειλλίζει. Αντ’ αυτού προτίμησαν για άλλη μια φορά να αναλωθούν στις δοκιμασμένες συνταγές του εύκολου κρατικού χρήματος και της στρατευμένης προβολής τους από τα Μ.Μ.Ε. Με αυτές όπως φαίνεται τις αξίες γαλλουχήθηκαν πολιτικά και δεν μπορούν πλέον να τις αλλάξουν.
Όμως μετά από όλα αυτά παραμένουν υπόλογοι απέναντι στον Έλληνα πολίτη. Εκτός του ότι εξαιτίας των δικών τους άστοχων ή στοχευμένων επιλογών (όπως το πάρει κανείς), μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση, παραμένουν επίσης υπόλογοι γιατί αρνούνται πεισματικά να αλλάξουν νοοτροπία. Δεν είναι δυνατό σε μια χώρα που ο βασικός μισθός κινείται σε θλιβερά επίπεδα, που τα ποσοστά της πραγματικής ανεργίας της συνεχώς φτάνουν σε υπέρογκα νούμερα και μία ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων βλέπει πλέον τη μετανάστευση ως μοναδική λύση, το κάθε κόμμα να θεωρεί δεδομένη τη χρηματοδότηση του και την αξιοποιήση της για την προβολή του, ώστε να πείσει τον Έλληνα ψηφοφόρο.
Οι πολίτες αυτής της χώρας δεν έχουν ανάγκη τηλεοπτικά σποτ και συνεντεύξεις, για να αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν. Πόσο μάλλον όταν γνωρίζουν ότι η κύρια πηγή αυτών των χρημάτων προέρχεται από το ίδιο το κράτος. Ο κόσμος βιώνει μια καθημερινή απογοήτευση και έχει ξεχάσει πραγματικά τι σημαίνει να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό και μόνο θα έπρεπε κάποια στιγμή τα κόμματα να αντιληφθούν πως η ελπίδα δεν χαρίζεται μέσω της τηλεοπτικής προβολής και τη διαφήμιση υποσχέσεων. Οι εποχές δυστυχώς έχουν αλλάξει. Από ότι φαίνεται δυστυχώς όμως μόνο για μας, καθώς για τους αιρετούς και τους πολιτευτές τα πράγματα παραμένουν απελπιστικά ίδια όπως δείχνουν.
Το πρόβλημα λοιπόν όλων αυτών, παραμένει πως δεν μπορούν να αντικρίσουν τον απλό άνθρωπο, τον πολίτη αυτής της χώρα, μέσα στα μάτια. Όχι από ντροπή, δε νομίζω πως διαθέτουν αρκετή, αλλά επειδή έχουν εγκλωβιστεί σε αυτό που έχουν μάθει να κάνουν τόσα χρόνια. Θα συνεχίσουν λοιπόν οι υποψήφιοι αρχηγοί των κομμάτων να μιλάνε σε τηλεοπτικά πάνελ και σε κλειστές κομματικές συγκεντρώσεις, μέσα στην ίδια τους την εσωστρέφεια. Και αυτή θα είναι η επικοινωνία τους πια με τον κόσμο. Και για αυτή τη μονοδιάστατη επικοινωνία θα δαπανήσουν τα συγκεκριμένα ποσά. Τώρα από κει και πέρα αν καταφέρουν και πείσουν αρκετούς ψηφοφόρους θα έχουν κερδίσει το παιχνίδι. Οι επιχορηγήσεις θα έχουν πιάσει τόπο για τα κόμματα. Και οι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε να νιώθουμε ξένοι σε αυτόν τον τόπο.
πηγη:now-ioannina.gr
 |
| (Δ.Ι):«Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο έκτος στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια».- Η διαταγή που είχα δώσει προσωπικά στον συνταγματάρχη Κων/νο Κομπόκη, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Προεδρικό Μέγαρο, ήταν να συλληφθεί ο Μακάριος ζωντανός». |
Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας:«Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...
Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών«κοινωνικών σχέσεων»...
Προτού καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.
Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου...
Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος ... πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό ... στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε - με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρότερα τόνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικός Κωσταντόπουλος, το Δεκέμβριο του '73. Αναφερόταν στην περίοδο Παπαδόπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρέψει (25 Νοεμβρίου '73) ο λεγόμενος «αόρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. Τόνιζε λοιπόν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ότι για πολλά από αυτά τα σκάνδαλα ... δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομέρειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ας προτάξουμε όμως τα πιο «light» κρούσματα, προτού παραδοθούμε στον ίλιγγο τον οποίο «εγγυώνται» τα οικονομικά μεγέθη ορισμένων ιστορικών ...ξαφρισμάτων.
«Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών». Πολλά μπορεί να εννοούσε ο Κωσταντόπουλος, αλλά ας περιοριστούμε στην οικογενειοκρατία, όπως την τίμησε η κορυφαία «τριανδρία» της χούντας. Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος.
Ο βολέψας, του βολέψαντος- αδέλφια, γαμπροί, κουνιάδοι...
Ο αρχηγός Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, προφανώς ανεχόταν λιγότερες σκοτούρες. Αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Τέτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμένος αθλητής του επί κοντώ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρόδω- το 1967 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, στην Τύνιδα.
Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με ... το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα...
Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα φαινόμενα, όμως, ο Ματθαίου ήταν ... περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα ... θαλασσοδάνεια. Ο Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειές του. Η πρώτη: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το '73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.
Προτού καν κλείσουν ένα μήνα στην εξουσία...
Ας δούμε όμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά από τα χουντικά ... κατορθώματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- όλες, σκέτα ...ορόσημα.
Πρώτο «ορόσημο»: Σαν ... έτοιμοι από καιρό, οι «εθνοσωτήρες» υπέγραψαν την πρώτη τους τερατώδη σύμβαση, προτού καν συμπληρωθεί μήνας από το πραξικόπημα – ναι, τέτοια αδημονία είχαν! Τη Δευτέρα, 15 Μαΐου 1967 ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθόριστο έργο της παροχής «υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική Πελοπόννησο.
Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρόνια. Το ελληνικό δημόσιο της έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανέλαβε τις εξής υποχρεώσεις: Να καλύψει όσα έξοδα θα έκανε η Litton για να «αναπτυξιακό της έργο» συν 11% ως ποσοστό κέρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από αυτές που θα «έφερνε» η εταιρεία.
Ίδια, περίπου, ρύθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια από τις «κυβερνήσεις των αποστατών» – εκείνη του Στεφανόπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, όμως, ακύρωσαν το εγχείρημα, το Σεπτέμβριο του έτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανέβαλαν για οκτώ μήνες.
Τι έκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιώντας την προσφορά της χούντας προς αυτήν; Δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). Όμως – όλα κι όλα- η Litton πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!
Η επίσημη εξήγηση του καθεστώτος για λύση της σύμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»...
Αυτό που η χούντα ομολόγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλώσει ευθαρσώς στο περιοδικό «Ramparts» ο Ρόμπερτ Αλαν, υπεύθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λόγο να συμπαθεί το δικτατορικό καθεστώς και ουδέποτε έκρυψε αυτή του την ...αγάπη. Όταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις σε βάρος των αντιφρονούντων, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνιας). Είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν και να έρχονται. Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον και απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».
Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ... θάμα
Δεύτερο «ορόσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε ότι κατέφθασε η ώρα να εκπληρώσει η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μια υπόσχεση, την οποία είχε δώσει προς τον Θεό η ...Δ΄ Εθνοσυνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια. Το «Τάμα», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασσικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» τον Ιούνιο του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια του έργου. Κι ούτε θα γίνονταν ποτέ...
Τι ακριβώς συνέβαινε με το «Τάμα»; Γιατί ... δεν χτιζόταν τίποτα, επί χρόνια; Από τη δύση του '68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κατέθεταν για αυτόν τον «ιερό σκοπό» τον οβολό τους. Τον Μάιο του '69 συγκροτήθηκε και μια «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσά τους, ο Παττακός (Εσωτερικών) και ο Μακαρέζος (Συντονισμού). Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή – πέραν των άλλων υπουργών- και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. Από τον Ιούνιο του '69 επέβλεπαν και το «Ειδικό Ταμείο» που συστάθηκε τότε, για την οικονομική διαχείριση του έργου.
Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μέχρι τον Ιανουάριο του '74. Τότε δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του «Ειδικού Ταμείου». Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ...θάμα. Στο «Ταμείο» είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»...
Από τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.
Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει ένα ακόμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχέδια» του «Τάματος». Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι. Ελάχιστοι αρχιτέκτονες ενδιαφέρθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, μολονότι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε ... 900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κύριο Μακντόναλντ
Ήταν αδύνατον φυσικά να υπολογιστεί πόσοι ... αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος – με τους ευνοούμενούς τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε - όπως προείπαμε- σύσσωμη η ... αφρόκρεμα του καθεστώτος. Εάν υποτεθεί ότι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει ... μια εκκρεμότητα 139 ετών (1829 – 1968), τότε το ποσό που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χούντας αντιστοιχεί σχεδόν σε τρία εκατομμύρια δρχ για κάθε χαμένο χρόνο! Καθόλου άσχημα...
Κάποιοι ενδεχομένως διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτού καταρρεύσει η χούντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί - προ δυο μηνών- ο Παπαδόπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».
Τρίτο «ορόσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι ... μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπόν ώρα για μία ακόμη μεγάλη, αποικιοκρατική σύμβαση, απ' αυτές που όταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυρούν» για τους διαχειριστές δημόσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιώθουν - για κάποιο λόγο- εξαναγκασμένοι, τότε σίγουρα κάτι άλλο περιμένουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχές φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν...
Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, από τις ΗΠΑ, σύμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Αμερικανός πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, ενώ το Δημόσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμό απίστευτο.
Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτό. Το έργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Οι ... χακί φύλαρχοι της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανίας, όμως, δεν χαλιναγώγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον «διευκόλυναν» με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του ... Δημοσίου!
Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια.Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να ψάξει για περισσότερα ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια».
Ο Μακντόναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδότηση – ίσως να μην είχε και λόγους να το κάνει. Αποχαιρέτησε, λέγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που πρόλαβε να τσεπώσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθέτηση ατιμωρησίας
Τέταρτο «ορόσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχο- κομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι...
Πέμπτο «ορόσημο»: Περίοδος εορτών ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν όψει πρωτοχρονιάς - να κάνουν άλλο ένα καλό δώρο στον εαυτό τους. Καλό και ωφέλιμο στο ... διηνεκές – έτσι τουλάχιστον ήλπιζαν. Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθέτησαν τα «περί ευθύνης υπουργών». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού της δικτατορίας, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι ... συνάδελφοί του.
Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Παρέγραψαν» όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτύγχανε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχόμενες εκλογές, κατά πάσα βεβαιότητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς για αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατέστη ανέφικτη η «μετάσταση» τέτοιων χουντικών θεσμών στο κοινοβουλευτικό τοπίο.
Έκτο «ορόσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, όταν η χούντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
Αυτό ήταν το δεύτερο χατίρι των συνταγματαρχών προς τον Πάππας. Το πρώτο – πιθανότατα και το μεγαλύτερο – είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώριο παραγωγή αναψυκτικών.
Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λόγο, εντονότατα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πριν από το πραξικόπημα: Η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακούς ... μέχρι αηδίας τους όρους της επένδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το '62. Το φθινόπωρο του '64, μάλιστα, η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου επέβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμένης σύμβασης.
Χρηματοδότησαν και την εκστρατεία του ... Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια , διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο Παύλος Τοτόμης. Στη συνέχεια ο Τοτόμης ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικός χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικές εκλογές του 1968.
«Παράλληλα»; ....Όχι ακριβώς. Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες ... συμπάθειές του, την ελληνική χούντα και το Νίξον. Με δεσμούς ... χρήματος. Κάτι πολύ ενδιαφέρον κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσιγκτον: Ότι η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά- ζεστά... Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση!
Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπό να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικό το αντικομουνιστικό της έργο, κλπ. Στη συνέχεια, κατ' εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη, γινόταν η «ανακύκλωση» και τα χρήματα όδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορόσημο»: Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο Παττακός έδωσε εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Τα γνωστά και ως «κρέατα Μπαλόπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο ... εμβληματικό σκάνδαλο της χούντας!
Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο ... πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλούσιο!
Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος – ίσως, ακόμη, οι ευνοημένοι έμποροι να ήθελαν έτσι να καλύπτουν και τα έξοδα των δωροδοκιών...
Απαγορεύτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του Παττακού ήταν γραπτή και αναγνώστηκε στο δικαστήριο.
Ο Μπαλόπουλος έγινε σλόγκαν και ... στα γήπεδα
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τον Ιούνιο του '74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού καταρρεύσει η χούντα. Η εξήγηση είναι η ίδια με εκείνη, για τη δημοσιοποίηση των ατασθαλιών του «Τάματος»: Ο Ιωαννίδης επιθυμούσε να καταδείξει ότι ήταν αναγκαία, από ηθικής πλευράς, η ανατροπή του Παπαδόπουλου.
Κάπως έτσι έμεινε στην ... Ιστορία το όνομα του Μπαλόπουλου, τον οποίον περιέβαλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, όταν ήταν γραμματέας του οργανισμού.
Το σκάνδαλο των κρεάτων ενέπνευσε και τους ... φιλάθλους. Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία «βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».
Μέσα σε αυτή τη ... θύελλα των σκανδάλων, φάνταζαν «παρωνυχίδες» ήσσονος σημασίας οι απ' ευθείας αναθέσεις – χωρίς διαγωνισμούς- έργων σε διάφορες εταιρείες. Όσο για τη «λιτή» ζωή που έκαναν οι συνταγματάρχες και οι δικοί τους άνθρωποι, θα άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς τις εξιστορήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, τόσο για τη δική της ντόλτσε βίτα, όσο και για τη χλιδή της διαμονής της ίδιας και της Δέσποινας Παπαδοπούλου στο Παρίσι, όταν – κάποια στιγμή- το επισκέφθηκαν οι δύο τους.
Για την συνηθισμένη εν Ελλάδι ζωή της, η Ντέλλα Ρουφογάλη έχει πει:
«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κομπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977»).
«Χαβιάρι Περσίας και παγωμένα καβούρια Αλάσκας»
Υπήρχαν όμως και τα .. έκτακτα περιστατικά, όπως οι αρραβώνες της με το Ρουφογάλη. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ' όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω».
Για την Ιστορία: Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν προβεβλημένοι επιχειρηματίες, όπως οι Λάτσης και Κιοσέογλου. Στο γάμο τους; Το ... αδιαχώρητο. Θυμάται η Ντέλλα: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων 'Τιτάν' με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία».
Αυτή ήταν λοιπόν η ... αδιάφθορη δικτατορία! Αναμφιβόλως, η χούντα μετέφερε ... πολύ μακριά τη σκυτάλη της διαφθοράς, την οποία – για να είμαστε ακριβείς- παρέλαβε από τα προγενέστερα χρόνια.
Υπενθυμίσεις επιγραμματικές: Σκάνδαλο «Siemens» που προκάλεσε και τη ρήξη στις σχέσεις του Παπάγου με τον Μαρκεζίνη, το 1954. Άφθονα... κλέη της οκταετίας (1955- 63) Καραμανλή, από τα «βραχώδη οικόπεδα της Φιλοθέης» και τα φουσκωμένα κέρδη εργολάβων, μέχρι την ηλεκτροδότηση της «Πεσινέ» με όρους σκανδαλωδώς ευνοϊκούς. Απόφαση της Βουλής, τον Φεβρουάριο του 1965, να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη για την «Πεσινέ». Επτά εν συνόλω υπουργοί και δυο υφυπουργοί του «εθνάρχη» που αντιμετώπισαν – σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- κατηγορίες περί βλάβης του δημοσίου συμφέροντος και περί παράνομης διάθεσης μυστικών κονδυλίων. (Προτείνει κανείς να εκλάβουμε ως απόδειξη αθωότητας το «κουκούλωμα» που – κατά τα ειωθότα- ακολούθησε; ). Εξαγορές βουλευτών στην περίοδο της αποστασίας, το 1965.
Ακόμη κι ο ελληνικός κινηματογράφος των middle 60ς κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν της εποχής τα ... αρπακτικά του Μαυρογιαλούρου. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε...
Εάν λοιπόν όλα αυτά στιγμάτισαν την εικοσαετία 1954- 1974, γιατί σήμερα τόσα στόματα πιπιλίζουν μονότονα την «καραμέλα» πως η διαφθορά και το ρουσφέτι γεννήθηκαν το ...'74 και είχαν μαμά τη Μεταπολίτευση; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θεωρεί σωστή...
http://www.iefimerida.gr/
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας:«Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...
Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών«κοινωνικών σχέσεων»...
Προτού καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.
Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου...
Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος ... πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό ... στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε - με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρότερα τόνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικός Κωσταντόπουλος, το Δεκέμβριο του '73. Αναφερόταν στην περίοδο Παπαδόπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρέψει (25 Νοεμβρίου '73) ο λεγόμενος «αόρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. Τόνιζε λοιπόν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ότι για πολλά από αυτά τα σκάνδαλα ... δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομέρειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ας προτάξουμε όμως τα πιο «light» κρούσματα, προτού παραδοθούμε στον ίλιγγο τον οποίο «εγγυώνται» τα οικονομικά μεγέθη ορισμένων ιστορικών ...ξαφρισμάτων.
«Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών». Πολλά μπορεί να εννοούσε ο Κωσταντόπουλος, αλλά ας περιοριστούμε στην οικογενειοκρατία, όπως την τίμησε η κορυφαία «τριανδρία» της χούντας. Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος.
Ο βολέψας, του βολέψαντος- αδέλφια, γαμπροί, κουνιάδοι...
Ο αρχηγός Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, προφανώς ανεχόταν λιγότερες σκοτούρες. Αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Τέτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμένος αθλητής του επί κοντώ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρόδω- το 1967 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, στην Τύνιδα.
Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με ... το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα...
Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα φαινόμενα, όμως, ο Ματθαίου ήταν ... περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα ... θαλασσοδάνεια. Ο Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειές του. Η πρώτη: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το '73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.
Προτού καν κλείσουν ένα μήνα στην εξουσία...
Ας δούμε όμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά από τα χουντικά ... κατορθώματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- όλες, σκέτα ...ορόσημα.
Πρώτο «ορόσημο»: Σαν ... έτοιμοι από καιρό, οι «εθνοσωτήρες» υπέγραψαν την πρώτη τους τερατώδη σύμβαση, προτού καν συμπληρωθεί μήνας από το πραξικόπημα – ναι, τέτοια αδημονία είχαν! Τη Δευτέρα, 15 Μαΐου 1967 ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθόριστο έργο της παροχής «υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική Πελοπόννησο.
Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρόνια. Το ελληνικό δημόσιο της έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανέλαβε τις εξής υποχρεώσεις: Να καλύψει όσα έξοδα θα έκανε η Litton για να «αναπτυξιακό της έργο» συν 11% ως ποσοστό κέρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από αυτές που θα «έφερνε» η εταιρεία.
Ίδια, περίπου, ρύθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια από τις «κυβερνήσεις των αποστατών» – εκείνη του Στεφανόπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, όμως, ακύρωσαν το εγχείρημα, το Σεπτέμβριο του έτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανέβαλαν για οκτώ μήνες.
Τι έκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιώντας την προσφορά της χούντας προς αυτήν; Δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). Όμως – όλα κι όλα- η Litton πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!
Η επίσημη εξήγηση του καθεστώτος για λύση της σύμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»...
Αυτό που η χούντα ομολόγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλώσει ευθαρσώς στο περιοδικό «Ramparts» ο Ρόμπερτ Αλαν, υπεύθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λόγο να συμπαθεί το δικτατορικό καθεστώς και ουδέποτε έκρυψε αυτή του την ...αγάπη. Όταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις σε βάρος των αντιφρονούντων, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνιας). Είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν και να έρχονται. Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον και απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».
Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ... θάμα
Δεύτερο «ορόσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε ότι κατέφθασε η ώρα να εκπληρώσει η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μια υπόσχεση, την οποία είχε δώσει προς τον Θεό η ...Δ΄ Εθνοσυνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια. Το «Τάμα», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασσικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» τον Ιούνιο του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια του έργου. Κι ούτε θα γίνονταν ποτέ...
Τι ακριβώς συνέβαινε με το «Τάμα»; Γιατί ... δεν χτιζόταν τίποτα, επί χρόνια; Από τη δύση του '68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κατέθεταν για αυτόν τον «ιερό σκοπό» τον οβολό τους. Τον Μάιο του '69 συγκροτήθηκε και μια «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσά τους, ο Παττακός (Εσωτερικών) και ο Μακαρέζος (Συντονισμού). Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή – πέραν των άλλων υπουργών- και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. Από τον Ιούνιο του '69 επέβλεπαν και το «Ειδικό Ταμείο» που συστάθηκε τότε, για την οικονομική διαχείριση του έργου.
Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μέχρι τον Ιανουάριο του '74. Τότε δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του «Ειδικού Ταμείου». Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν ...θάμα. Στο «Ταμείο» είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»...
Από τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.
Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει ένα ακόμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχέδια» του «Τάματος». Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι. Ελάχιστοι αρχιτέκτονες ενδιαφέρθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, μολονότι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε ... 900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κύριο Μακντόναλντ
Ήταν αδύνατον φυσικά να υπολογιστεί πόσοι ... αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος – με τους ευνοούμενούς τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε - όπως προείπαμε- σύσσωμη η ... αφρόκρεμα του καθεστώτος. Εάν υποτεθεί ότι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει ... μια εκκρεμότητα 139 ετών (1829 – 1968), τότε το ποσό που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χούντας αντιστοιχεί σχεδόν σε τρία εκατομμύρια δρχ για κάθε χαμένο χρόνο! Καθόλου άσχημα...
Κάποιοι ενδεχομένως διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτού καταρρεύσει η χούντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί - προ δυο μηνών- ο Παπαδόπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».
Τρίτο «ορόσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι ... μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπόν ώρα για μία ακόμη μεγάλη, αποικιοκρατική σύμβαση, απ' αυτές που όταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυρούν» για τους διαχειριστές δημόσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιώθουν - για κάποιο λόγο- εξαναγκασμένοι, τότε σίγουρα κάτι άλλο περιμένουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχές φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν...
Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, από τις ΗΠΑ, σύμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Αμερικανός πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, ενώ το Δημόσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμό απίστευτο.
Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτό. Το έργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Οι ... χακί φύλαρχοι της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανίας, όμως, δεν χαλιναγώγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον «διευκόλυναν» με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του ... Δημοσίου!
Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια.Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να ψάξει για περισσότερα ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια».
Ο Μακντόναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδότηση – ίσως να μην είχε και λόγους να το κάνει. Αποχαιρέτησε, λέγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που πρόλαβε να τσεπώσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθέτηση ατιμωρησίας
Τέταρτο «ορόσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχο- κομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι...
Πέμπτο «ορόσημο»: Περίοδος εορτών ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν όψει πρωτοχρονιάς - να κάνουν άλλο ένα καλό δώρο στον εαυτό τους. Καλό και ωφέλιμο στο ... διηνεκές – έτσι τουλάχιστον ήλπιζαν. Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθέτησαν τα «περί ευθύνης υπουργών». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού της δικτατορίας, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι ... συνάδελφοί του.
Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Παρέγραψαν» όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτύγχανε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχόμενες εκλογές, κατά πάσα βεβαιότητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς για αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατέστη ανέφικτη η «μετάσταση» τέτοιων χουντικών θεσμών στο κοινοβουλευτικό τοπίο.
Έκτο «ορόσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, όταν η χούντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
Αυτό ήταν το δεύτερο χατίρι των συνταγματαρχών προς τον Πάππας. Το πρώτο – πιθανότατα και το μεγαλύτερο – είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώριο παραγωγή αναψυκτικών.
Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λόγο, εντονότατα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πριν από το πραξικόπημα: Η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακούς ... μέχρι αηδίας τους όρους της επένδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το '62. Το φθινόπωρο του '64, μάλιστα, η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου επέβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμένης σύμβασης.
Χρηματοδότησαν και την εκστρατεία του ... Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια , διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο Παύλος Τοτόμης. Στη συνέχεια ο Τοτόμης ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικός χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικές εκλογές του 1968.
«Παράλληλα»; ....Όχι ακριβώς. Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες ... συμπάθειές του, την ελληνική χούντα και το Νίξον. Με δεσμούς ... χρήματος. Κάτι πολύ ενδιαφέρον κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσιγκτον: Ότι η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά- ζεστά... Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση!
Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπό να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικό το αντικομουνιστικό της έργο, κλπ. Στη συνέχεια, κατ' εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη, γινόταν η «ανακύκλωση» και τα χρήματα όδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορόσημο»: Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο Παττακός έδωσε εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Τα γνωστά και ως «κρέατα Μπαλόπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο ... εμβληματικό σκάνδαλο της χούντας!
Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο ... πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλούσιο!
Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος – ίσως, ακόμη, οι ευνοημένοι έμποροι να ήθελαν έτσι να καλύπτουν και τα έξοδα των δωροδοκιών...
Απαγορεύτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του Παττακού ήταν γραπτή και αναγνώστηκε στο δικαστήριο.
Ο Μπαλόπουλος έγινε σλόγκαν και ... στα γήπεδα
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τον Ιούνιο του '74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού καταρρεύσει η χούντα. Η εξήγηση είναι η ίδια με εκείνη, για τη δημοσιοποίηση των ατασθαλιών του «Τάματος»: Ο Ιωαννίδης επιθυμούσε να καταδείξει ότι ήταν αναγκαία, από ηθικής πλευράς, η ανατροπή του Παπαδόπουλου.
Κάπως έτσι έμεινε στην ... Ιστορία το όνομα του Μπαλόπουλου, τον οποίον περιέβαλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, όταν ήταν γραμματέας του οργανισμού.
Το σκάνδαλο των κρεάτων ενέπνευσε και τους ... φιλάθλους. Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία «βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».
Μέσα σε αυτή τη ... θύελλα των σκανδάλων, φάνταζαν «παρωνυχίδες» ήσσονος σημασίας οι απ' ευθείας αναθέσεις – χωρίς διαγωνισμούς- έργων σε διάφορες εταιρείες. Όσο για τη «λιτή» ζωή που έκαναν οι συνταγματάρχες και οι δικοί τους άνθρωποι, θα άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς τις εξιστορήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, τόσο για τη δική της ντόλτσε βίτα, όσο και για τη χλιδή της διαμονής της ίδιας και της Δέσποινας Παπαδοπούλου στο Παρίσι, όταν – κάποια στιγμή- το επισκέφθηκαν οι δύο τους.
Για την συνηθισμένη εν Ελλάδι ζωή της, η Ντέλλα Ρουφογάλη έχει πει:
«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κομπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977»).
«Χαβιάρι Περσίας και παγωμένα καβούρια Αλάσκας»
Υπήρχαν όμως και τα .. έκτακτα περιστατικά, όπως οι αρραβώνες της με το Ρουφογάλη. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ' όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω».
Για την Ιστορία: Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν προβεβλημένοι επιχειρηματίες, όπως οι Λάτσης και Κιοσέογλου. Στο γάμο τους; Το ... αδιαχώρητο. Θυμάται η Ντέλλα: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων 'Τιτάν' με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία».
Αυτή ήταν λοιπόν η ... αδιάφθορη δικτατορία! Αναμφιβόλως, η χούντα μετέφερε ... πολύ μακριά τη σκυτάλη της διαφθοράς, την οποία – για να είμαστε ακριβείς- παρέλαβε από τα προγενέστερα χρόνια.
Υπενθυμίσεις επιγραμματικές: Σκάνδαλο «Siemens» που προκάλεσε και τη ρήξη στις σχέσεις του Παπάγου με τον Μαρκεζίνη, το 1954. Άφθονα... κλέη της οκταετίας (1955- 63) Καραμανλή, από τα «βραχώδη οικόπεδα της Φιλοθέης» και τα φουσκωμένα κέρδη εργολάβων, μέχρι την ηλεκτροδότηση της «Πεσινέ» με όρους σκανδαλωδώς ευνοϊκούς. Απόφαση της Βουλής, τον Φεβρουάριο του 1965, να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη για την «Πεσινέ». Επτά εν συνόλω υπουργοί και δυο υφυπουργοί του «εθνάρχη» που αντιμετώπισαν – σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- κατηγορίες περί βλάβης του δημοσίου συμφέροντος και περί παράνομης διάθεσης μυστικών κονδυλίων. (Προτείνει κανείς να εκλάβουμε ως απόδειξη αθωότητας το «κουκούλωμα» που – κατά τα ειωθότα- ακολούθησε; ). Εξαγορές βουλευτών στην περίοδο της αποστασίας, το 1965.
Ακόμη κι ο ελληνικός κινηματογράφος των middle 60ς κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν της εποχής τα ... αρπακτικά του Μαυρογιαλούρου. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε...
Εάν λοιπόν όλα αυτά στιγμάτισαν την εικοσαετία 1954- 1974, γιατί σήμερα τόσα στόματα πιπιλίζουν μονότονα την «καραμέλα» πως η διαφθορά και το ρουσφέτι γεννήθηκαν το ...'74 και είχαν μαμά τη Μεταπολίτευση; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θεωρεί σωστή...
http://www.iefimerida.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
