Του Ιμά­νουελ Βα­λερ­στάι­ν*
Σή­με­ρα, στις α­ρα­βι­κές χώ­ρες συμ­βαί­νει με­γά­λη α­να­τα­ρα­χή. Η α­να­τα­ρα­χή ξε­δι­πλώ­νε­ται, ε­νώ πα­ράλ­λη­λα με­γά­λος α­ριθ­μός χω­ρών ε­πι­διώ­κουν κα­θε­μία τα δι­κά της συμ­φέ­ρο­ντα στην πε­ριο­χή. Το κύ­ριο πρό­βλη­μα εί­ναι ό­τι δεν υ­πάρ­χει η­γε­μο­νεύου­σα δύ­να­μη. Η συ­νέ­πεια εί­ναι ό­τι υ­πάρ­χει πολ­λή ορ­γή, αλ­λά οι δια­φο­ρε­τι­κοί γεω­πο­λι­τι­κοί παί­κτες μοιά­ζουν δι­στα­κτι­κοί και α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κοί συ­νά­μα. Μι­λούν πε­ρισ­σό­τε­ορ α­πό ό,τι δρουν.

Από γεω­πο­λι­τι­κή ά­πο­ψη η προ­σο­χή εί­ναι ε­στια­σμέ­νη στη Συ­ρία, ό­που το κα­θε­στώς και οι ε­σω­τε­ρι­κοί του α­ντί­πα­λοι βρί­σκο­νται σε κλι­μα­κού­με­νη δια­μά­χη ε­δώ και αρ­κε­τό και και­ρό. Ποιος μά­χε­ται ποιον και για­τί, εί­ναι έ­να ζή­τη­μα για το ο­ποίο οι α­φη­γή­σεις των δύο πλευ­ρών δια­φέ­ρουν ε­ντε­λώς. Η συ­ρια­κή κυ­βέρ­νη­ση α­ντι­τί­θε­ται σε κά­θε ε­ξω­τε­ρι­κή α­νά­μει­ξη στις ε­σω­τε­ρι­κές δια­μά­χες της Συ­ρίας, ε­νώ οι α­ντί­πα­λοί της διαρ­κώς κα­λούν για έ­ξω­θεν α­νά­μει­ξη, προς ε­πίρ­ρω­ση της δι­κής τους πλευ­ράς βέ­βαια.